Kültürel Peyzajın Somut Olmayan Yönlerini Anlamak; Yaşayan Bir Kültür Olarak Kayseri'nin Kuzey Doğu Vadileri

Abstract

Sustaining cultural landscapes requires the conservation of socio-cultural characteristics as well as their physical manifestations. It is essential to document and conserve tangible and intangible elements of heritage in an integrated manner as cultural heritage consists of “both tangible and intangible works through which the creativity of a people finds expressions”. These include but may not be limited to social practices, daily lives, rituals, traditional craftsmanship, know-how, techniques and skills, historic places, buildings, public spaces and objects. Finding the means of understanding and safeguarding intangible cultural heritage and its transmission to next generations is vital for the preservation of tangible heritage and its characteristics. This paper reviews the development of the concepts of intangible cultural heritage and cultural landscapes, and the interrelationship between tangible and intangible cultural heritage. Their interaction opens up new approaches to cultural heritage and its conservation. The case study focuses on the cultural landscape features of Kayseri’s Northeast Valleys, Koramaz, Gesi and Derevenk, in terms of their tangible and intangible heritage elements and values. The meth odology, therefore, proposes the integrated documentation and analysis of these tangible and intangible cultural heritage characteristics. The area had a multi-cultural, ethnic and religious social structure, which shaped its elements through human-nature interaction. However, demographic changes within the last century transformed daily-life practices. The research is based on in-depth interviews with local residents, analysis of archival sources and documentation of the physical remains in the field. The results highlight the traditional crafts and production techniques as daily-life practices; some of these are still continued at the present while others are not practiced anymore. Those practiced in the recent past are carried to our day through the remembrances and accounts of the elders. The documentation of these practices forms the first step for their revival and sustaina bility for the future and provide valuable tools for the development of principles and strategies with this purpose. Understanding the physical, natural and socio+ layers of tangible and intangible cultural heritage is essential in this context. Their promotion and the inclusion of local stakeholders in the conservation process is the only solution for the integrated conservation of these cultural landscapes in terms of a living heritage approach.

Kültürel peyzaj alanlarının sürekliliği, sahip olduğu fiziksel değerler kadar sosyo-kültürel özelliklerinin de korunması ile mümkündür. Hem somut hem somut olmayan miras değerlerinin bütüncül olarak belgelenmesi ve korunması temel bir yaklaşım olarak değerlendirilmelidir. Kültür mirası “insanların yaratıcılığının ifadesi olan tüm somut ve somut olmayan eserleri” kapsar. Bunların arasında, sosyal pratikler, gündelik yaşam, ritüel ler, geleneksel zanaatlar, bilgi ve yetkinlikler, teknikler ve beceriler, tarihi yerler, yapılar, kamusal alanlar ve nesneler yer alır. Somut olmayan mirasın korunması, anlaşılması ve gelecek nesillere aktarılması için yöntemler geliştirilmesi, somut kalıntılar ve özelliklerin korunması için hayati önem taşır. Bu makale, somut olmayan kültür mirası ve kültürel peyzaj kavramlarının gelişimini ve somut ve somut olmayan miras arasındaki ilişkileri gözden geçirmektedir. Bunların arasındaki etkileşim kültür mirası ve korunması konusunda yeni yaklaşımlar ortaya çıkarmaktadır. Örnek çalışması, Kayseri'nin Kuzeydoğu Vadileri olan Koramaz, Gesi ve Derevenk'in kültürel peyzaj özelliklerine odaklanmakta ve somut ve somut olmayan miras unsurları ve değerlerini incelen mektedir. Bu nedenle yöntem, somut ve somut olmayan değerlerin bütüncül olarak belgelenmesi ve analizini içermektedir. Çalışma alanının çok-kültürlü, çok-dinli ve farklı etnik kökenli toplumsal yapısı, insan-doğa etki leşimi içinde miras unsurlarını biçimlendirmiştir. Ancak geçtiğimiz yüzyılda meydana gelen demografik dönü şümler günlük yaşam pratiklerini de değiştirmiştir. Bu araştırma, yerel halkla yapılan derinlemesine görüşmeler, arşiv kaynaklarının analizi ve sahadaki fiziksel kalıntıların belgelenmesi araçlarını kullanmaktadır. Sonuçlar, günlük yaşamın parçası olan geleneksel zanaatları ve üretim tekniklerini ortaya çıkarmaktadır; bunların bazıları bugün günlük yaşam etkinlikleri olarak sürdürülürken, diğerleri artık uygulanmamaktadır. Yakın geçmişte uy gulanan pratikler, yaşlıların hatıra ve anlatıları ile günümüze kadar ulaşmaktadır. Bu pratiklerin belgelenmesi, yeniden canlandırılmaları ve gelecekte sürdürülebilmeleri için ilk adım olup, bu amaçla geliştirilecek ilke ve stratejiler için önemli bir araçtır. Yerleşimlerin somut ve somut olmayan mirasını oluşturan fiziksel, doğal ve sosyo+ katmanların anlaşılması, bu kapsamda vazgeçilmezdir. Bunların tanıtımı ve yerel paydaşların koruma sürecine dahil edilmesi, bu kültürel peyzaj alanlarının yaşayan miras yaklaşımı ile bütüncül olarak korunması için tek çözümdür.