Developing Urban Dialogue with Sociopetal Design Parameters in Public Open Space: Kayseri Neighborhood Park as a Case Study

Abstract

Küçük ölçekli kamusal alanlar temel sosyal altyapılar olmalarına rağmen, mikro ölçekli etkileşim kapasiteleri nadiren sistematik olarak değerlendirilir. Bu tez, mevcut değerlendirme araçlarındaki boşluğu doldurmak amacıyla psikolojik 'sosyopetallik' kavramını nicel bir kentsel analitik çerçeveye dönüştürmektedir. Araştırmanın temel amacı, bu alanlardaki gündelik sosyal etkileşimi ölçmek ve güçlendirmektir. Disiplinler arası ve karma yöntemli bir tasarım sunan çalışma, çok katmanlı bir Sosyopetallik Metriği (SM) ve İndeksi (SI) geliştirmiştir. Bu çerçeve, Kayseri Mimarsinan Parkı'nda; mekânsal konfigürasyon analizi, davranış haritalama ve yarı yapılandırılmış mülakatlarla ampirik olarak test edilmiştir. Bulgular, içe dönük düzenlemelerin tanıdıklar arasında uyumu artırırken yabancılar için bariyer oluşturduğunu gösteren 'Sosyopetallik Paradoksu' nu doğrulamaktadır. Bu gerilimi aşmak için, fiziksel konforun nirengi özellikleriyle birleştiği 'Aktivite-Oturma Toplulukları' aracılığıyla mikro-kamusallığın maksimize edildiği saptanmıştır. Bu verilerle, yapay zekâ destekli spekülatif görselleştirmeler içeren bir 'Sosyopetallik Canlandırma Modeli' oluşturulmuştur. Sonuç olarak çalışma, sosyal sürdürülebilirliğin devasa projeler yerine düşük maliyetli, hedef odaklı sosyopetal müdahalelerle sağlanabileceğini kanıtlayarak şehir plancıları ve mimarlar için pratik bir araç sunmaktadır.Small-scale public open spaces serve as vital social infrastructures; however, their capacity to foster micro-scale interaction is rarely evaluated systematically. Addressing the gap in current assessment tools, this thesis transforms the psychological concept of 'sociopetality' into a quantitative urban analytical framework. The primary objective of the research is to evaluate and enhance everyday social interaction within these small-scale public spaces. Employing an interdisciplinary mixed-methods design, the study develops a multi-layered Sociopetality Metric (SM) and Index (SI). This framework was empirically applied in Mimarsinan Park, Kayseri, integrating spatial configuration analysis, behavioral mapping, and semi-structured interviews. Findings validate the 'Sociopetality Paradox', demonstrating that inward-looking spatial arrangements strengthen in-group cohesion among familiar users while creating 'sociofugal' barriers that unintentionally restrict interaction with strangers. To resolve this tension, the research identifies that micro-publicness is maximized through 'Activity-Seating Clusters,' where physical comfort converges with active landmark features. These insights were further translated into a 'Sociopetal Revitalization Model' using AI-generated speculative visualizations. In conclusion, this study demonstrates that creating socially sustainable urban environments does not require massive transformation projects. Instead, targeted, low-cost sociopetal interventions and flexible spatial opportunities can successfully catalyze urban dialogue, providing a cross-disciplinary tool for urban planners and architects.